Het is altijd weer verwonderlijk voor Nederlanders om te ontdekken dat er in Vlaanderen nog iets bestaat wat hier in het Noorden al lang uitgestorven is: de linksmensch. Althans, zo heet het in pejoratief Geen Stijl taalgebruik, wat we hier maar als geuzennaam gebruiken. Wat precies de oorzaken zijn voor het uitsterven van de Noord-Nederlandse linksmensch (klimatologisch, voedselvoorziening, etc), is onduidelijk. Maar goed, genoeg gepraat. Hier een recent gehouden lezing van de Vlaming Jan Blommaert. Het is een oproep tot links om zichzelf en haar leer, de marxistische theorie af te stoffen en te herwaarderen. Extreem leesbaar, vooringenomen Nederlanders kunnen makkelijk over de paar Vlaamse specificiteiten heen lezen. Ook hier in pdf.      

Jaap Kruithof Lezing, februari 2010, Gent
Redelijk Links
Jan Blommaert

In zijn magistrale boek ‘De Rode Vlag’ schrijft David Priestland dat socialisme en communisme steeds twee gezichten hadden. Het ene was een romantisch gezicht, het tweede een technocratisch gezicht. Het romantische socialisme ging uit van de kracht van de massa en de volkswil, het koos voor revolutie en zelfopoffering, voor rotsvaste beginselen, consequentie en ideologische rechtlijnigheid, en voor een socialistische cultuur van puurheid, zuiverheid en toewijding. Mao Zedong was zeker een romantisch socialist, en hetzelfde geldt voor mensen als Franz Fanon en Che Guevara. Het technocratische socialisme was het socialisme van het Plan en van de organisatie, van de partijstructuren, de rationaliteit, de wetenschap en de heldere analyse – het Wetenschappelijke Socialisme kortom. In dit technocratisch socialisme ging het om de resultaten, en werd minder de nadruk gelegd op ideologische schokbestendigheid. Ook hier denken we meteen aan mensen als Stalin, Zhou Enlai, Brezhnev of, bij ons, Hendrik De Man. Priestland argumenteert dat socialistische projecten op hun best waren wanneer de twee aspecten samen gingen, wanneer revolutionair vuur gekoppeld werd aan grondige en robuuste analyse en organisatie. Als we hier namen moeten op plakken denken we in de eerste plaats aan Marx zelf, maar ook aan mensen zoals Lenin, Luxemburg, Gramsci, Ernest Mandel of Eric Hobsbawm. Het zal wel zo zijn dat elke prominente socialist doorheen fasen gaat van romantiek en van technocratie, en dat het overwicht van het ene over het andere doorgaans in zijn context moet gezien worden. Men is romantischer wanneer men een kleine machteloze beweging is, dan wanneer men een grote, machtige staat moet beheren. Men is allicht ook meer bezeten van revolutionair vuur wanneer een revolutie broodnodig is en tot de mogelijkheden behoort, dan wanneer men zelf een revolutie moet afwenden om aan de macht te blijven. Het feit blijft dat men socialisme best definieert als een combinatie van emotie en redelijkheid, van ferme en vaste beginselen gekoppeld aan klare en rationele analyse, van utopie en concrete verwezenlijkingen.

Gepubliceerd op Archined:

In de langgerekte hal van het Amsterdamse stadsarchief vond op maandag 1 februari de S7 Summit plaats. Het was boven alles een merkwaardig evenement. Men had de titel uitgekozen om associaties op te roepen met een politiek topoverleg zoals de G8. Maar de S7 Summit was geen politieke top, noch had het veel relatie met de zeven stadsdelen waar S7 naar verwijst. Het was de presentatie van een onderzoek naar het stedelijke cultuurbeleid dat Ann Demeester, directeur van kunstencentrum de Appel, heeft gedaan in opdracht van de gemeente Amsterdam.

In een eerder boek, The Culture of the New Capitalism (2004) stelde Richard Sennett de excessen van het huidige kapitalisme ter discussie. Hierin pleitte hij al voor een cultuuromslag van moordende competitie en flexibele arbeidscontracten naar duurzaam vakmanschap. Daarom verbaast het niet dat hij deze gedachte in The Craftsman verder uitwerkt. In dit boek verheerlijkt hij de vaardigheid een materiaal te leren kennen en te kunnen bewerken. Hij relativeert daarmee indirect het succes van de creatieve industrie, want het lijkt erop dat Sennett wil afrekenen met deze hype; in zijn laatste boek vermijdt hij daarom ook naar eigen zeggen het woord creativity. Ervaring door vakmanschap moet een antwoord geven, niet alleen op de precaire situatie van mensen die in de creatieve sector werken, maar vooral op de verloedering van de maatschappij die Sennett al in zijn eerdere boeken aankaartte. In die zin kan zijn laatste boek The Craftsman worden gelezen als een constructieve bijdrage voor een betere wereld.

Hier een zeer lezenswaardig artikel van Aetzel Griffioen en Sjoerd van Tuinen over de manier waarop Foucault ten tonele is verschenen in de Italiaanse post-operaistische filosofie van Negri & Hardt, Virno, Lazzarato en anderen. Ook te lezen als pdf op de site van Krisis. 

Ook een leuke manier om je tijd door te brengen. Een lofzang op de ironie, die het Amerikaanse Militair Industrieel complex niet op waarde wist te schatten. Uit Harper's.

The Ironic Cloud

By D. Graham Burnett and Jeff Dolven, from “Irony in the National Defense.” Last winter, Lockheed Martin Corporation approached Princeton University with a request for research initiatives. In April, Burnett, an historian of science, and Dolven, a professor of English, submitted the proposal, the cost of which they estimated to be $750,000; Princeton declined to forward it to Lockheed.

Irony is a powerful and incompletely understood feature of human dynamics. A technique for dissimulation and “secret speech,” irony is considerably more complex than lying and even more dangerous. Ideally suited to mobilization on the shifting terrain of asymmetrical conflict, inherently covert, insidiously plastic, politically potent, irony offers rogue elements a volatile if often overlooked means by which to demoralize opponents and destabilize regimes. And yet while major research resources have for forty years poured into the human sciences from the defense and intelligence community in an effort to gain control over the human capacity to lie (investments that led to the modern polygraph, sodium pentothal–derived truth serums, “brain fingerprinting,” etc.), we have no comparable tradition of sustained, empirical, applied investigation into irony.

Met de feestdagen in aankomst, hier nog even wat materiaal dat u kunt lezen onder de kerstboom. Post Kopenhagen hebben velen de klassieke vraag op de lippen liggen, wat te doen? Hier een bijna klassieke discussie, een tegenstelling tussen reform en revolutie, tussen fundi's en realo's als u wil, met als vraag een Green New Deal, ja dantenee. Van het zeer lezenswaardige tijdschrift Turbulence. Voor meer over wat de Green Deal precies inhoudt, zie helemaal onderaan.

Green New Deal: Dead end or pathway beyond capitalism?

A Green New Deal is on everybody’s lips at the moment. Barack Obama has endorsed a very general version of it, the United Nations are keen, as are numerous Green parties around the world. In the words of the ‘Green New Deal Group’, an influential grouping of heterodox economists, Greens and debt-relief campaigners, such a ‘deal’ promises to solve the ‘triple crunch’ of energy, climate and economic crises. Frieder Otto Wolf, an eco-socialist and early member of the German Green Party, argues that the challenge for the global movements is to hijack the Green New Deal, rather than reject it. Tadzio Mueller, an editor of Turbulence, and involved in the Climate Justice Action network, begs to differ. He looks instead to an emerging movement for ‘climate justice’. Turbulence sat the two of them down for a chat, and kicked off the debate by suggesting that a Green New Deal might actually offer a weak looking global left a great opportunity.

Ik was op weg naar het biljartlokaal waar ik, zoals elke zaterdagnamiddag, een aantal generatiegenoten zou treffen en we wat zouden knorren over het politieke bedrijf en we collectief zouden aftellen tot ons pensioen, toen mijn aandacht getrokken werd door een zwarte inscriptie op de brug boven de spoorweg: ‘Het is nooit te laat om te deserteren!’

Hier een eerste column bij Joop.nl, het 'progressieve' antwoord op GeenStijl, wat dat ook moge betekenen. Ik schreef het voordat berichten online kwamen dat Jongerius haar uitspraken zowat tegen de lijn van de hele vakbond inging.

Linkse Losers
Merijn Oudenampsen

Het spel bewust spelen om het te verliezen. Iedereen kent het wel. Of het nu Monopolie is, schaak, Mens Erger Je Niet of gewoon een potje voetbal; je doet wat minder je best, maakt onbegrijpelijke blunders, en vervolgens simuleer je ongemak en verrassing bij de noodlottige uitslag. Hè get, weer verloren.