Hier een klein pareltje. Een 'tongue in cheek' sociologische analyse van linkse vergadercultuur in de jaren zeventig van de hand van wereldvermaarde schrijver/semioticus Umberto Eco. Het onderscheidt libido-speak van left-speak, en schetst enkele klassieke typologieën: de deliberatieve, justitiële of impulsieve vergadering, elk met eigen beginselen, en een eigen trukendoos voor vergaderhegemonie. Doe er je voordeel mee.
door Johny Lenaerts
Een bewonderenswaardig kaleidoscopisch essay van de hand van het Italiaanse schrijverscollectief Wu Ming. Het is het ontstaansverhaal van een nieuwe golf van protestbewegingen met de opstand van de Zapatista's in Mexico. Het vertelt over de invloed die daarvan uitging op Italiaanse protestvormen zoals de Tutti Bianchi en de Disobedienti, alsmede de culture jamming van Luther Blisset, en hun allegorische roman Q over de boerenopstand van de 16e eeuw. En het vertelt ook over de mineur: de verloren slag in Genua die nog steeds door het hoofd spookt van menig globaliseringsactivist, ondergetekende incluis. Zie de site van Wu Ming voor meer info plus enkele interessante commentaren op de tekst.
[This essay was written in the Summer of 2008, to be used as a preface to this collection of Thomas Müntzer's sermons. It is a bitter piece of self-criticism on our "mytho-poetic" politics during the 2000-01 period (roughly from the "Battle of Seattle" to the mayhem in Genoa).
***
[English Below]
Zaterdag 22 mei / 20u / Schijnheilig, Passeerdersgracht 23, Amsterdam
Een avond over de radicale verbeelding met een presentatie van het boek Imaginal Machines door Stevphen Shukaitis, gevolgd door een free jazz improv concert met Ricardo Tejero (sax, clarinet), Angel Faraldo (computer) en Yolanda Uriz (flutes and processed flute)
Boekpresentatie:
Imaginal Machines: Autonomy & Self-Organization in the Revolutions of Everyday Life, door Stevphen Shukaitis
De verbeelding aan de macht? Sinds de jaren zestig hebben radicale politieke bewegingen – van de situationisten tot de provo’s – een beroep gedaan op de verbeelding. Wat is er vandaag de dag nog over van die verbeelding, nu de spektakelpolitiek de dienst uitmaakt? Via de Italiaanse autonomistische theorie, de filosofie van Deleuze en de kunstzinnige avant garde, verkent het boek Imaginal Machines de constante opkomst en ondergang van de radicale verbeelding.
Een in memoriam voor de vorige maand (3 april) overleden Romano Alquati.
“Look, you went to the wrong floor” Romano Alquati would answer at the beginning of the 1990s to a leftist student who wanted to write a dissertation on (factory) workers. If you want to write a dissertation on (factory) workers you should go to the second floor, to “ Archeology.” Like the “rude pagan race” [Tronti’s description of the mass worker], Alquati had no gods and refused myths. The cult of the past is a wretched thing. When he arrived in Torino in 1960, after growing up in Cremona and having lived in Milano in the commune of via Sirtori 2 (a true cultural and intellectual crucible of the ‘50s and ‘60s, meeting point of Phenomenology and Marxism, international cross-road of philosophers and revolutionaries), Romano, like the politically and humanly exceptional generation that would give life to operaism, was not in search of a metaphysical, disembodied subject, heroic custodian of the general interest.
translation by Alex Wildcat
The European tragedy has begun. Three dead in an Athens bank represent the first horrible balance sheet of a war that finance capital has unleashed against society, and from which society does not know how to escape. Greek society is not willing to follow the orders orders of the finacial agencies that have pushed to the brink, and claims that workers are paying the price for the industry's failures. Up against the wall, faced with misery, humiliation and disaster, Greek society threatens to go crazy. This may the beginning of a tragedy that will not be limited to Greece.
Op 1 mei, hier een interessant artikel over de Duitse Euromayday en het ontwerpbureau dat erbij betrokken is.
In much of the globe, workers of the world celebrate the first of May with demonstrations, parades, and parties led by community groups, unions, and left wing political organizations.
Once a celebration of Spring and a commemoration of attacks on workers, EuroMayDay is a modern reinvention of the May Day tradition. The first MayDay Parade was held in Milan in 2001 and has since spread across Europe. In 2006, it grew into EuroMayday, a day of protests and actions to fight “precarization” of workers and discrimination against migrants in Europe and beyond. New forms of Precarity are a result of shifts in the modern workplace from permanent employment to temp work, freelance, and other instruments of “flexible labor.” This has resulted in an existence for workers without predictability or security, affecting both material and psychological welfare.
Hundreds of activists and volunteers over the years have come together to organize the MayDay events. Since 2007, the design studio bildwechsel / image-shift has joined them, producing a series of beautiful and provocative MayDay posters. To celebrate MayDay (and the anniversary of this blog) I asked the studio partners about their MayDay poster designs from the last 4 years.
De Vakbond van Schoonmakers, FNV Bondgenoten, voert al een half jaar strijd voor een goede CAO. Ondertussen hebben de schoonmakers de langste staking sinds 1932 op hun naam staan. Al die tijd hebben wij steun, solidariteit en RESPECT gekregen van vele duizenden werkers, maatschappelijke groeperingen en organisaties zoals kerken, moskeeën en partijen. Om daarvoor te bedanken willen wij allen uitnodigen om met de schoonmakers een oud feest van de arbeidsbeweging nieuw leven in te blazen.
