Er stond al een groot stuk in de NRC next van vandaag over het existentiële lijden van de Fransman, naar aanleiding van een reeks van zelfmoorden bij France Telecom, nu gevolgd door een staking. Aanleiding voor Johny Lennaerts om een discussie uit Le Monde te vertalen.

Inleiding – Bij het Franse bedrijf ‘France Télécom’ hebben sinds het begin van 2008 vierentwintig werknemers zelfmoord gepleegd. Waarom zo’n groot onbehagen in een beursgenoteerd bedrijf, in een sector met toekomst – mobiele telefoon, internet -, waarin meer dan tweederde van de werknemers werkzekerheid geniet? Het heeft in Frankrijk een debat opgeroepen over de gevolgen van de jacht naar winstgevendheid en de verbeten concurrentie binnen een veranderende bedrijfscultuur. Jean-Louis Malys, topman van de CFDT (‘Confédération française démocratique du travail’), één van de twee grote Franse vakbonden, heropent in ‘Le Monde’ de discussie over de inhoud van werk. 

Het beeld van de sociaaldemocratische wethouder F.M. Wibaut werd tijdens de rellen na een ontruiming in 1982 van zijn voetstuk getrokken.

Wij zijn niet wars van provocerende artikelen op flexmens.org. Het schijnt goed te zijn voor het denkproces. En dit stuk van Gijs van Oenen (erasmusdocent filosofie) over de jaren tachtig is zeker provocerend te noemen. Zijn centrale stelling is dat de kraakbeweging, in haar anarchistische verzet tegen de staat, eigenlijk de voorhoede vormde van het ikke-ikke-ikke-en-de-rest-kan-stikken klimaat in Nederland dat wij normaliter met de VVD en het neoliberalisme associëren:

"Door hun ongedifferentieerde kritiek op ‘the powers that be’ – stadsbestuur, speculanten, sociaal-democratie, regenten, ‘de staat’ – hebben de protestbewegingen en linkse critici in niet geringe mate de weg geëffend voor het ‘zelfredzame’ liberalisme, voor het liberale marktdenken waarin eigengereide individuen zelf hun koers bepalen."

Nu is het een elegant stukje schrijf en onderzoekswerk, en we zijn bereid tot op bepaalde hoogte met van Oenen zijn gedachtekronkels mee te gaan. Hier en daar maakt hij rake analyses en kritieken (over de vage grens tussen links en rechts in de kraakbeweging). Maar elders vervalt hij simpelweg in een karikatuur, wordt het een afrekening met de tijdsgeest, wat natuurlijk verre van origineel en gedurfd is: goh nog een afrekening met de jaren tachtig, gaat u maar in de rij staan, achter Duyvendak en die man van de Telegraaf daar. Gijs van Oenen verschaft zo de (rammelende) intellectuele legitimatie voor de algehele afrekening die op moment van spreken in de Tweede Kamer plaatsvindt.

Hier een analyse van de discussie over de Nederlandse identiteit, (met een Gramsciaans tintje) gepubliceerd in de Groene Amsterdammer #40, 2 oktober 2009.

Oorspronkelijk geschreven voor de site van denktank Waterland, een analyse over het populisme en de verrechtsing in Nederland aan de hand van het werk van Stuart Hall en Antonio Gramsci. Recentelijk in de Groene Amsterdammer gepubliceerd.

De Ruk naar Rechts

Protestdemonstraties in Pittsburgh: ‘We slaan niet op de winkels van onze ouders, maar op de vitrines van de banken.’

Hier een verslag van de Google book deal van de site fads and fancies, wat de niet geringe taak op zich heeft genomen om het 'hart van de progressieve cultuur' te vertegenwoordigen. Kijk en oordeel zelf. Dit fijne artikel gaat over de strijd om de grootste digitale cultuurdatabank ter wereld, dat dreigt een monopolie te worden. Big Brother heeft een boekenkast:

Google's Grote Witte Hoop
Merlijn Olnon

Als alles loopt zoals gepland zal het districtsgerechtshof van zuidelijk New York op 7 oktober uitspraak doen in de Google Books Search-settlement, de veelbesproken copyrightschikking die Google sloot met de verenigde schrijvers en uitgevers van Amerika. Toegegeven, het verzoek van de verenigde Amerikaanse bibliotheken aan het hof om een permanente toezichthouder te creëren die kan toezien op de uitvoering van de schikking is niet het meest toegankelijke of tot de verbeelding sprekende onderwerp. En toch zou het de diepste belangstelling moeten genieten van iedereen die betrokken is bij de overdracht van kennis en cultuur door boeken. En zijn we dat als schrijvers, leveranciers, verkopers en lezers eigenlijk niet allemaal?

overgenomen van jaarboekkritiek.blogspot.com:

Mark Weisbrot over Mike Moore's nieuwe film Capitalism: A Love Story:

Als een econoom die werkt in de wereld van denktanks, moet ik deze film wel waarderen. [Moore] heeft het bij het rechte eind wat het economische verhaal betreft. Hoe kan het dat de vader van Michael Moore een huis kon kopen en een familie kon grootbrengen op het inkomen van één werker in de autoindustrie, en ook nog een pensioen kon opbouwen? En dit is niet mogelijk in de enorm veel productiever economie van vandaag? Het antwoord is niet complex: in de eerste helft van de periode na de Tweede Wereldoorlog deelden werknemers in de winst van productiviteitsgroei. Sinds 1973 hebben ze dat nauwelijks of niet gedaan.

http://info.interactivist.net/node/13023

Tien jaar na Seattle, een strategie, liever twee, voor de beweging tegen oorlog en kapitalisme

In november 1999 begon in Seattle een morele opstand; na de verstoring van de WTO-top waren er wereldwijd miljoenen mensen die verklaarden dat kapitalistische globalisering sociale en ecologische verwoestingen aanricht. Twee jaar lang bracht de beweging een effectief proces van kritiek op neoliberaal beleid op gang, en gaf ze hoop op een radicale verandering.

Na de G8-top in Genua veranderde het mondiale discours en kwam oorlog centraal te staan. De beweging ging wel door met haar acties maar met steeds minder resultaat. De beweging wist zich niet te vertakken in het dagelijks leven van de wereldmaatschappij. Ook slaagde ze er niet in om een proces van zelforganisatie op gang te brengen in het segment van techno-wetenschappelijke arbeid.