Borders, Citizenship, War, Class: A Discussion With Étienne Balibar And Sandro Mezzadra

Hier een interview met Sandro Mezzadra en Etienne Balibar dat in 2004 plaatsvond maar nog steeds hyper actueel is. De gebeurtenissen in Nederland (Van Gogh, de Hofstadgroep) komen uitgebreid aan bod. Sandro Mezzadra is een historicus die deel uitmaakt van een Europees netwerk van noborder activisten. Etienne Balibar is een bekende Franse filosoof, een van de weinige stemmen die iets zinnigs over het Europese eenwordingsproject heeft te melden.

Borders, Citizenship, War, Class: A Discussion With Étienne Balibar And Sandro Mezzadra, by Manuela Bojadžijev and Isabelle Saint-Saëns

Imperceptible Strategies, Unidentified Autonomous Organizations - London, 23 oktober '09

Imperceptible Strategies, Unidentified Autonomous Organizations :: A Drifting Seminar :: London, October 23rd, 2009 ::

Anarchist and autonomous politics are often associated, in a kneejerk way, with a celebration of chaos and disorder: a rejection of all forms of organization. The reduction of radical politics to a cheap joke (‘anarchist organization, what’s that?’) comes to substitute for an actual understanding of autonomous organizational practices. Far from rejecting organization all together, the history of autonomous politics contains a wealth of different modes of organizing, from the formation of temporary autonomous zones to affinity group models, maroon communities to networks and collectives.

"HEMA-vrouw moet van 7 tot 7 beschikbaar zijn"

In dit Volkskrant-artikel een mooi voorbeeld van hoe een vakbond zou moeten werken: personeel van een aantal winkels in de buurt van een HEMA-filiaal steunen het gevecht van de werknemers daar.

"These cracks will multiply"

Bij wijze van alternatieve troonrede, een tekst van 'Internationalist Perspective' ;) Niet dat u gelijk naar Manhattan moet afreizen voor de discussiebijeenkomst, overigens.

*THE CRISIS HAS RAISED THE STAKES*

The economic crisis will not go away. More stimulus spending or less may alter the pace but not the course. This crisis is more than a conjunctural downturn. It is the fever of a sick civilization. Capitalist civilization is sick of old age but will do anything to survive.

Naomi Klein debunkt boycott Durban-conferentie

Een interview van Democracy Now waarin Naomi Klein, naar aanleiding van haar nieuwe essay over raciale verhoudingen in 'post-Obama' Amerika, ingaat op de volgens haar totaal ongegrondde boycott van de racisme-conferentie in Geneve, 8 jaar na die in Durban, Zuid Afrika in 2001. De Amerikaanse regering weigerde naar de conferentie te komen vanwege de verondersteld 'Israel-vijandige' eindverklaring die door de deelnemers uitgewerkt zou worden (iets wat totaal niet in dat document is terug te vinden). In navolging van Obama cancelde ook de hele Europese Unie haar deelname aan de conferentie.

 

Wellink: rekening van crisis moet nog betaald

Nout Wellink, de president van De Nederlandsche Bank, denkt dat de burgers de komende tijd extra te maken krijgen met de gevolgen van de economische crisis.

De wet, de hoofddoek en de angst - Alain Badiou

1.

Op een dag argumenteerde een stel beminnelijke republikeinen dat er maar eens een wet moest komen om het dragen van hoofddoeken over meisjeshaar te verbieden. Eerst op school en dan op andere plaatsen, indien mogelijk overal. Wat zeg ik, een wet? Een Wet! De president van de Republiek was een politicus met een beperkte geest en die maar niet tot zinken kon worden gebracht. Op totalitaire wijze verkozen met 82% van de kiezers, onder wie alle socialisten, een groep waaruit ook veel van die republikeinse dames en heren in kwestie werden geronseld, betuigde hij zijn volledige instemming: een wet, jawel, een Wet tegen een stuk of duizend meisjes die hun haar onder zo’n hoofddoek verborgen houden. Zijn ze misschien kaal, hebben zij het schurft? Moslimmeisjes dan nog wel! Zo sloeg Frankrijk iedereen maar weer eens met verbazing: na de capitulatie van Sedan, na Pétain, na de Algerijnse oorlog, na de schurkenstreken van Mitterrand en na de misdadige wetten tegen arbeiders zonder papieren. Een farce na zoveel tragedies. 

Wij zijn hier - Ernst van den Hemel

In het gerechtsgebouw aan de Prinstengracht 436 in Amsterdam vindt vandaag een rechtszaak plaats tegen Ahmed Issa, hij wordt ervan beschuldigd de aanstichter van de Schipholbrand te zijn, opdat de overheidsdienaren hun handen in onschuld kunnen wassen. Voor meer informatie hierover, zie de website van de campagne Free Ahmed Issa. Op verzoek van de campagne schreef Ernst van den Hemel een filosofisch essay over de Schipholbrand. Vandaag stond een korte versie in Trouw. Hieronder de volledige versie.

'Wij zijn hier': ook illegalen tellen.
Een doordenking van de Schipholbrand. 
Ernst van den Hemel

Bij de brand in blok K van het detentiecomplex Schiphol-Oost kwamen 11 mensen om het leven. Tientallen mensen raakten gewond, meer nog raakten er getraumatiseerd. Deze mensen waren illegale immigranten: uitgeprocedeerde asielzoekers en mensen zonder papieren. Ze zaten opgesloten omdat ze uit Nederland verwijderd moesten worden. Het detentiecomplex op Schiphol was volgens het rapport van de Onderzoeksraad voor Veiligheid (2006) brandonveilig, de Dienst Justitiële Inrichtingen, Rijksgebouwendienst, en de gemeente Haarlemmermeer hebben bij de bouw, vergunningsaanvraag en inspecties gefaald, en de instelling was niet voorbereid op een dergelijke noodsituatie. Daarnaast was de opvang en hulpverlening van de slachtoffers volgens het rapport onder de maat. 

Precariteit in de schoonmaakbranche

Hier nog een nakomertje. Deze werd in juni gepubliceerd in Open 17, Een precair bestaan. Kwetsbaarheid in het publieke domein.


Precariteit in de schoonmaakbranche - Schoonmakers als voorhoede van een nieuwe vakbondsreveille
Merijn Oudenampsen, beeld Thijs Vissia

In vrijwel alle sectoren van de arbeidsmarkt staan momenteel de arbeidsomstandigheden onder druk. Aan de hand van de problematiek rondom schoonmakers laat socioloog Merijn Oudenampsen zien hoe deze groep zich naar Amerikaans voorbeeld ook in Nederland wist te mobiliseren en een nieuwe impuls gaf aan de herleving van de vakbonden. 

The Great Moving Right Show - Stuart Hall

Het is geen controversiële uitspraak meer om te stellen dat Nederland in de laatste jaren een ruk naar rechts heeft meegemaakt. Alhoewel iedereen daar grosso modo akkoord mee gaat, is er weinig begrip over hoe die verschuiving precies heeft plaatsgevonden. Dat wreekt zich in het bijzonder bij links, dat als een murw gebeukte bokser in de ring lijkt te wachten op de bel die het einde van de ronde aankondigt. Men loopt van Wilders polemiek naar Wilders polemiek en houdt zich hooguit nog bezig met damage control. Daarom zijn de analyses van de "grand old man" van cultural studies - Stuart Hall - over de opkomst van Thatcher in de late jaren '70, nog steeds superrelevant. In de tekst hieronder analyseert Hall - met een sterk Gramsciaans begrippenkader - hoe Thatcherism haar politieke hegemonie heeft veroverd door in te spelen op bestaande problemen en die in een rechts kader heeft weten te manoeuvreren. Er zijn natuurlijk ook verschillen, zo is de economische crisis uit die tijd kwalitatief anders dan die in de huidige tijd, en af en toe doet zijn woordgebruik een beetje antiquarischlinks aan. Maar goed, een vergelijkbare maar geupdate analyse van de politiek van Fortuyn en Wilders beloven wij u ergens in de nabije toekomst te leveren.
 
The Great Moving Right Show - Stuart Hall
Uit: Marxism Today, January, 1979, pp14-20
(The author co-edited a recently published book. Policing the Crisis, which examines aspects of the "law and order" trend. Here he looks at the shift to the right in British politics.)
 
No one seriously concerned with political strategies in the current situation can now afford to ignore the "swing to the Right". We may not yet understand its extent and its limits, its specific character, its causes and effects. We have so far—with one or two notable exceptions—failed to find strategies capable of mobilizing social forces strong enough in depth to turn its flank. But the tendency is hard to deny. It no longer looks like a temporary swing in the political fortunes, a short-term shift in the balance of forces. It has been well installed—a going concern—since the latter part of the 1960s. And, though it has developed through a series of different stages, its dynamic and momentum appears to be sustained. We need to discuss its parameters more fully and openly on the Left without inhibition or built-in guarantees.
Syndicate content