Naar aanleiding van het uitkomen van de Nederlandse vertaling van ‘L’Anti-Oedipe’ van Deleuze en Guattari door Joost Beerten (Klement/Pelckmans, 2010) brengen we hier in vertaling het voorwoord dat Michel Foucault in 1977 schreef voor de Engelse editie van dit boek. In deze inmiddels befaamde tekst beschrijft hij ‘L’Anti-Oedipe’ als een inleiding tot het niet-fascistische leven. Deze levenskunst begint met de vrijwaring van onze politiek van paranoia en eenheidsdenken, en eindigt met het zinnige credo om niet verliefd te worden op de macht. Het doel van deze levenswijsheden is "de klopjacht op alle vormen van fascisme, te beginnen vanaf die kolossale vormen die ons omringen en ons verpletteren tot aan de kleine die een bittere tirannie over ons dagelijkse leven uitoefenen."

[English Below]

Zaterdag 22 mei / 20u / Schijnheilig, Passeerdersgracht 23, Amsterdam

Een avond over de radicale verbeelding met een presentatie van het boek Imaginal Machines door Stevphen Shukaitis, gevolgd door een free jazz improv concert met Ricardo Tejero (sax, clarinet), Angel Faraldo (computer) en Yolanda Uriz (flutes and processed flute)

Boekpresentatie:
Imaginal Machines: Autonomy & Self-Organization in the Revolutions of Everyday Life, door Stevphen Shukaitis

De verbeelding aan de macht? Sinds de jaren zestig hebben radicale politieke bewegingen – van de situationisten tot de provo’s – een beroep gedaan op de verbeelding. Wat is er vandaag de dag nog over van die verbeelding, nu de spektakelpolitiek de dienst uitmaakt? Via de Italiaanse autonomistische theorie, de filosofie van Deleuze en de kunstzinnige avant garde, verkent het boek Imaginal Machines de constante opkomst en ondergang van de radicale verbeelding.

Een in memoriam voor de vorige maand (3 april) overleden Romano Alquati.

“Look, you went to the wrong floor” Romano Alquati would answer at the beginning of the 1990s to a leftist student who wanted to write a dissertation on (factory) workers. If you want to write a dissertation on (factory) workers you should go to the second floor, to “ Archeology.” Like the “rude pagan race” [Tronti’s description of the mass worker], Alquati had no gods and refused myths. The cult of the past is a wretched thing. When he arrived in Torino in 1960, after growing up in Cremona and having lived in Milano in the commune of via Sirtori 2 (a true cultural and intellectual crucible of the ‘50s and ‘60s, meeting point of Phenomenology and Marxism, international cross-road of philosophers and revolutionaries), Romano, like the politically and humanly exceptional generation that would give life to operaism, was not in search of a metaphysical, disembodied subject, heroic custodian of the general interest.

Imperceptible Strategies, Unidentified Autonomous Organizations :: A Drifting Seminar :: London, October 23rd, 2009 ::

Anarchist and autonomous politics are often associated, in a kneejerk way, with a celebration of chaos and disorder: a rejection of all forms of organization. The reduction of radical politics to a cheap joke (‘anarchist organization, what’s that?’) comes to substitute for an actual understanding of autonomous organizational practices. Far from rejecting organization all together, the history of autonomous politics contains a wealth of different modes of organizing, from the formation of temporary autonomous zones to affinity group models, maroon communities to networks and collectives.

Méér dan vijftien jaar geleden stelde de Franse psychoanalyticus Félix Guattari zich een stad voor waarin iedereen zijn appartement, zijn straat, zijn wijk [enkel] kon verlaten door middel van zijn elektronische identiteitskaart die de één of de andere barrière doet opengaan. Maar evengoed kon de kaart op een bepaalde dag, of tussen bepaalde uren, ingeslikt worden.

door Michel Foucault

...we zouden kunnen zeggen dat L’Anti-Oedipe (Anti-Oedipus, zie onder) een inleiding tot het niet-fascistische leven vormt.

In het licht van de aanhoudende onrust in de Franse banlieues, en van de stigmatisatie van ' het vreemde'  in andere westerse landen, is Foucaults schets van het ontstaan van een 'gevaarlijke' onderklasse erg actueel.

door Johny Lenaerts

Het machtsbegrip van Michel Foucault (1926-1984) is een provocerende en originele benadering, waar veel te weinig politieke conclusies uit getrokken werden. We vinden het stap voor stap uitgebouwd in zijn gehele werk, en Foucault heeft het talrijke keren toegelicht in diverse interviews, lezingen en artikels die na zijn dood gebundeld werden in vier dikke delen, onder de titel ‘Dits et écrits’. Willen we Foucaults machtsbegrip ten volle begrijpen, dan doen we er dus goed aan het te plaatsen binnen het politieke en culturele klimaat en de strijd- en discussiepunten uit de jaren ‘70 en beginjaren ‘80.

http://www.zcommunications.org/znet/viewArticle/22115

Een kritiek door activist Chris Spannos op het pamflet The Coming Insurrection, waarvan we eerder een fragment en een recensie plaatsten  (na de drempel een kritiek van deze kritiek).

Ook relevant en iets informatiever is de tekst van Alberto Toscano, "The war against preterrorism", dat nader ingaat op het proces tegen de veronderstelde auteurs van het geschrift. Toscano´s stuk is te lezen op Mute:

http://www.metamute.org/en/tarnac_9_sarkozy_s_terrorised_scapegoat

Twee langere artikelen in pdf-formaat van Patrick Cuninghame over Autonomia. (We moeten misschien een Engelstalig deel van de site maken om dit soort links te droppen, maar goed.)