In Frankrijk doet men al het mogelijke om in de hiërarchie op te klimmen, maar in feite geeft men geen zier om zijn werk. Men blijft tot tien uur ’s avonds doorwerken, maar is niet zo plichtsbewust om niet het één en ander mee te gappen. Men verafschuwt zijn baas, maar men wil ten allen prijze voor hem blijven werken.
Vertrekkend vanuit deze vaststellingen legt het ‘Comité Invisible’, in een boeiend pamflet onder de titel ‘L’insurrection qui vient’, een merkwaardige paradox bloot.

De uitstekende vertaling is van de hand van Johny Lenaerts, die de Franse zinswendingen en werkwoordsvormen een stuk beter onder de knie heeft dan wijzelf.

Mark Weisbrot over Mike Moore's nieuwe film Capitalism: A Love Story:

Als een econoom die werkt in de wereld van denktanks, moet ik deze film wel waarderen. [Moore] heeft het bij het rechte eind wat het economische verhaal betreft. Hoe kan het dat de vader van Michael Moore een huis kon kopen en een familie kon grootbrengen op het inkomen van één werker in de autoindustrie, en ook nog een pensioen kon opbouwen? En dit is niet mogelijk in de enorm veel productiever economie van vandaag? Het antwoord is niet complex: in de eerste helft van de periode na de Tweede Wereldoorlog deelden werknemers in de winst van productiviteitsgroei. Sinds 1973 hebben ze dat nauwelijks of niet gedaan.

http://info.interactivist.net/node/13023

Tien jaar na Seattle, een strategie, liever twee, voor de beweging tegen oorlog en kapitalisme

In november 1999 begon in Seattle een morele opstand; na de verstoring van de WTO-top waren er wereldwijd miljoenen mensen die verklaarden dat kapitalistische globalisering sociale en ecologische verwoestingen aanricht. Twee jaar lang bracht de beweging een effectief proces van kritiek op neoliberaal beleid op gang, en gaf ze hoop op een radicale verandering.

Na de G8-top in Genua veranderde het mondiale discours en kwam oorlog centraal te staan. De beweging ging wel door met haar acties maar met steeds minder resultaat. De beweging wist zich niet te vertakken in het dagelijks leven van de wereldmaatschappij. Ook slaagde ze er niet in om een proces van zelforganisatie op gang te brengen in het segment van techno-wetenschappelijke arbeid.

In dit Volkskrant-artikel een mooi voorbeeld van hoe een vakbond zou moeten werken: personeel van een aantal winkels in de buurt van een HEMA-filiaal steunen het gevecht van de werknemers daar.

Bij wijze van alternatieve troonrede, een tekst van 'Internationalist Perspective' ;) Niet dat u gelijk naar Manhattan moet afreizen voor de discussiebijeenkomst, overigens.

*THE CRISIS HAS RAISED THE STAKES*

The economic crisis will not go away. More stimulus spending or less may alter the pace but not the course. This crisis is more than a conjunctural downturn. It is the fever of a sick civilization. Capitalist civilization is sick of old age but will do anything to survive.

Nout Wellink, de president van De Nederlandsche Bank, denkt dat de burgers de komende tijd extra te maken krijgen met de gevolgen van de economische crisis.

Hier nog een nakomertje. Deze werd in juni gepubliceerd in Open 17, Een precair bestaan. Kwetsbaarheid in het publieke domein.


Precariteit in de schoonmaakbranche - Schoonmakers als voorhoede van een nieuwe vakbondsreveille
Merijn Oudenampsen, beeld Thijs Vissia

Cleaners as the vanguard of a new trade union revival
Merijn Oudenampsen
Published in Open #17

Steeds meer winkelmedewerkers worden betrapt op diefstal. Kortom ze doen iets niet goed.

Misschien wel de meest zinnige reactie op de absurde PVV-nazi's...