lieve lezer,

Geen reden om er omheen te draaien: we leven in limbo.
Niet het één, niet het ander. Limbo is een tussentoestand. Limbo is het zich tussen twee werelden bevinden, in afwachting van dingen die komen gaan, zonder het gevoel daar erg veel controle over te hebben.

De Pathologie van de Forens
C. de la Sera
Vertaald door Aetzel Griffioen

Een studie van het Italiaanse onderzoeksinstituut Censis¹ laat zien dat het levensritme van forensen sterk invloed heeft op hun gedrag op het werk en in hun sociale relaties. De typische forens gaat het limbo te lijf met rituelen, maar ontsnapt niet aan creativiteitsverlies en andere nadelige gevolgen. Een artikel uit de Corrière dela Sera.

Hij wist niet hoe vaak in zijn leven hij al dit soort debatten had bezocht. Honderden keren moesten het geweest zijn. Maar met de jaren steeds minder. Ze werden goddank ook minder georganiseerd. Misschien kregen de mensen langzaam door dat al dat gelul nauwelijks een doel diende. Dat het louter ritueel en symboliek was. Aanwezigheid als bewijs aan een ander dat het je kon schelen. Als bewijs dat je aan de goede kant stond. Dat je deugde. Hij zou er zijn vanavond, zoals altijd. Hij moest zich laten gelden. Niet dat hij echt zin had. Oh nee, het liefst was hij thuis gebleven. Hoe ouder hij werd, hoe meer genoegen hij er in schepte zijn avonden drinkend en rokend door te brengen. Versteend als het ware – maar dan zonder dope - simpelweg tevreden met de overzichtelijkheid van zijn handelingen. Blikje bier, sjekkie, blikje bier. De orde der dingen. Het was niet zo dat hij op dergelijke momenten door GROTE DIEPZINNIGE GEDACHTEN werd overvallen. Allerminst zelfs. Hij was op zo’n moment volmaakt gelukkig met de fysieke beperktheid van de ruimte waarin hij zich bevond en zijn centrale plek daarin. Al dan niet voor de tv. Maar vanavond dus niet. Of na afloop misschien.

Kraken is al vele malen doodverklaard. Deze keer is de dreiging serieuzer dan voorheen. Ook kraken zit in limbo. De goedkeuring van een kraakverbod door de conservatieve meerderheid in de kamer, lijkt een serieuze mogelijkheid. Samen met de affaire rond GroenLinks-politicus Wijnand Duyvendak, behelst dit niets anders dan een afrekening met de tijdgeest van de jaren tachtig en de rol van de roemruchte kraakbeweging daarin. Het is het sluiten van de boeken, het omslaan van de pagina. Kraken zou niet meer passen bij deze tijd. Nu de Dag des Oordeels snel naderbij komt, heeft men, om tegenwicht te bieden aan alle negatieve publiciteit, een witboek kraken opgezet. Het volgende artikel is de oproep daartoe, en het artikel daarna is een afrekening met de tijdgeest, in vlammend proza. Kraken gaat tenslotte door, maar moet zelf ook ontsnappen uit de schaduw van de jaren ’80.

Deze zomer stond in het teken van de Olympische Spelen. En de Spelen stonden in het teken van de entree van China op het wereldtoneel. Niet eerder vormde de organisatie van de Olympische Spelen aanleiding tot zo’n uitgebreide reeks van voorbespiegelingen en reportages in de media. Voor de ontwikkeling van de Olympische parken, stadions en verblijven werden hele buurten neergehaald, bewoners hun huis uitgezet, protesten de kop ingedrukt, en dissidenten in het gevang gezet. Al snel klonk de kritiek dat China niet democratisch genoeg was voor het organiseren van het spektakel, zelfs de kroonprins en IOC-lid Willem Alexander werd in verlegenheid gebracht. Het standaard antwoord was dat de Spelen vast en zeker zouden bijdragen aan de opening naar het westen en aan de democratisering van China.

“Revitalisering lijkt zich langs water te begeven, langs kanalen, riolen, sloten; zolang er maar een glimp van water te zien is verschijnen er foto’s van water en groen in de prospectus van de ontwikkelaars. Het maakt niet uit wat zich nog meer in de omgeving bevindt; alle industriële
bebouwing wordt overgenomen en ze verzinnen nog meer kitschy NewYork loft living lifestyle appartementen.”¹

De schok was groot toen Londen het gastheerschap van de Olympische Spelen in 2012 werd toebedeeld. Een schok die echter al snel overschaduwd werd door de catastrofale gebeurtenissen van de daarop volgende dag: de vier bomaanslagen in de Londense metro op 7 juli 2005. Met een rampzalige recente geschiedenis van grote publieke projecten nog vers in het geheugen, zoals de Millenium Dome en het Wembley Stadium, leek het een flauwe grap dat Londenaren geconfronteerd zouden worden met weer een dure extravagantie.

Sinds het begin der tijden hebben mensen gedroomd over een Stad van de Eeuwige Jeugd, waar de bevolking nooit ouder wordt, en waar elke buitenstaander die er komt wonen, de eeuwige jeugd verkrijgt. Wat ze waarschijnlijk niet in gedachten hadden was de ‘leeftijdsloosheid’ van de stad Shenzhen, China. Gelegen net over de grens met Hong Kong, is deze ‘instant-stad’ in iets meer dan 25 jaar uitgegroeid van een klein vissersdorp tot een uitgestrekte metropolitane regio die 10 miljoen mensen omvat. Als de eerste Speciale Economische Zone in China stond de stad model voor het ‘open deur’-beleid en de kapitalistische markthervormingen die eind jaren zeventig door Deng Xiaoping geïnitieerd werden. Een van de meest treffende kenmerken is de lage gemiddelde leeftijd van de bewoners, die al jaren rond de 27 jaar schommelt. Dit in scherp contrast met de rest van China, waar de bevolking in rap tempo vergrijst.

Silvia Federici & George Caffentzis
Vertaald door Thijs Vissia

De ineenzinking van de financiële machine van Wall Street maakt de taken die we ons eerder ten doel stelden, urgenter dan voorheen. In een bijeenkomst afgelopen juni namen we ons voor om Midnight Notes (het collectief/project waar de auteurs onderdeel van zijn – red.) opnieuw te doordenken in het kader van de neoliberale politiek en de structurele aanpassingsprogramma´s (SAP) van het IMF. We kunnen ons project nu duidelijker definiëren met de volgende vraag: wat betekent de huidige crisis en de herstructurering van het financiële systeem voor ons, nu we in deze nadagen van het Amerikaanse empire, ons voegen bij de rest van de door structurele aanpassingen gemutileerde wereld.