Hier een fascinerend en deprimerend stukje journalistiek uit Haïti. Blijkt dat zes maanden na de aardbeving nog bijna niets is gedaan voor de vele dakloos geworden bewoners van de zwaargetroffen hoofdstad Port au Prince. Ondertussen blijkt de controle over de regering in handen te zijn gekomen van buitenlandse geldschieters, die samen met de lokale elite, naar wegen zoeken om de vele miljarden aan hulpgeld zoveel mogelijk in eigen zakken te steken. Een leerzaam lesje ontwikkelingshulp. Natuurlijk zul je niets in de media hierover lezen, die hebben immers de blik allang weer verlegd naar de volgende ramp.

translation by Alex Wildcat

The European tragedy has begun. Three dead in an Athens bank represent the first horrible balance sheet of a war that finance capital has unleashed against society, and from which society does not know how to escape. Greek society is not willing to follow the orders orders of the finacial agencies that have pushed to the brink, and claims that workers are paying the price for the industry's failures. Up against the wall, faced with misery, humiliation and disaster, Greek society threatens to go crazy. This may the beginning of a tragedy that will not be limited to Greece.

29 January, 2010
Newleftreview.org

What follows is rather like the famous courtroom scene in Orson Welles's The Lady from Shanghai (1947). [1] In that noir allegory of proletarian virtue in the embrace of ruling-class decadence, Welles plays a leftwing sailor named Michael O'Hara who rolls in the hay with femme fatale Rita Hayworth, and then gets framed for murder. Her husband, Arthur Bannister, the most celebrated criminal lawyer in America, played by Everett Sloane, convinces O'Hara to appoint him as his defence, all the better to ensure his rival's conviction and execution. At the turning point in the trial, decried by the prosecution as 'yet another of the great Bannister's famous tricks', Bannister the attorney calls Bannister the aggrieved husband to the witness stand and interrogates himself in rapid schizoid volleys, to the mirth of the jury. In the spirit of Lady from Shanghai, this essay is organized as a debate with myself, a mental tournament between analytic despair and utopian possibility that is personally, and probably objectively, irresolvable.

Ik was op weg naar het biljartlokaal waar ik, zoals elke zaterdagnamiddag, een aantal generatiegenoten zou treffen en we wat zouden knorren over het politieke bedrijf en we collectief zouden aftellen tot ons pensioen, toen mijn aandacht getrokken werd door een zwarte inscriptie op de brug boven de spoorweg: ‘Het is nooit te laat om te deserteren!’

Columpie voor kunsttijdschrift Metropolis M:

Of er kant en klare antwoorden uit gaan komen, is natuurlijk altijd de vraag, maar voor de geïnteresseerden... Het zou evengoed zowaar wel eens echt kunnen gaan gebeuren. Dat van die echte antwoorden dan. Voor de tekst, zie onder, voor een leesbaardere flyer, zie de site van kritiek.

Wie de Nederlandse kranten leest, komt niet echt veel verder in het begrijpen van de belangrijkste geopolitieke clusterf@k van deze tijd: het Midden Oosten. Hoe zit het nu met Pakistan, haar veiligheidsdienst ISI en de Taliban? Hoe zit het met Iran haar kernwapenprogramma? Hoe zit het nu met de Palestijnse autoriteit en waarom is Abbas zo gek om het VN rapport over de Gaza oorlog te torpederen?

Hier drie artikelen van de Asia Times die grenzen verleggen:

Pakistan warns India to 'back off', vertelt over hoe Afghanistan inzet geworden is van een koude oorlog tussen India en Pakistan. De recente aanslag op de Indiase ambassade door de Taliban, moet gezien worden als een hint van de ISI, dat India een stapje terug moet doen. Obama is intussen afhankelijk van India voor wat de enige mogelijke exit strategie lijkt.

Gaza report seals Abbas' political fate, gaat over de politieke carrière van Abbas, waarom hij een vijand is van zijn eigen volk, hoe hij daarmee weggekomen is, en hoe hij er niet langer mee wegkomen kan. Lees ook de oproep van Omar Barghouti op CounterPunch voor het opheffen van de Palestijnse Autoriteit.

Leaked Iran paper exposes IAEA rift, vertelt over het gerommel rond de zogezegde 'bewijzen' over het Iraanse kernwapenprogramma. Zijn de rapporten nu echt of niet? Het is duidelijk dat zowel de VS als Iran als de IAEA een spelletje met de waarheid spelen en dat de kans groot is dat we weer in een nieuw Irak scenario worden gerommeld. Ook weer een artikel van Counterpunch over de G20 in Pittsburgh en de vreemde ophef rond de Qum installatie van Iran.

In Frankrijk doet men al het mogelijke om in de hiërarchie op te klimmen, maar in feite geeft men geen zier om zijn werk. Men blijft tot tien uur ’s avonds doorwerken, maar is niet zo plichtsbewust om niet het één en ander mee te gappen. Men verafschuwt zijn baas, maar men wil ten allen prijze voor hem blijven werken.
Vertrekkend vanuit deze vaststellingen legt het ‘Comité Invisible’, in een boeiend pamflet onder de titel ‘L’insurrection qui vient’, een merkwaardige paradox bloot.

De uitstekende vertaling is van de hand van Johny Lenaerts, die de Franse zinswendingen en werkwoordsvormen een stuk beter onder de knie heeft dan wijzelf.

Mark Weisbrot over Mike Moore's nieuwe film Capitalism: A Love Story:

Als een econoom die werkt in de wereld van denktanks, moet ik deze film wel waarderen. [Moore] heeft het bij het rechte eind wat het economische verhaal betreft. Hoe kan het dat de vader van Michael Moore een huis kon kopen en een familie kon grootbrengen op het inkomen van één werker in de autoindustrie, en ook nog een pensioen kon opbouwen? En dit is niet mogelijk in de enorm veel productiever economie van vandaag? Het antwoord is niet complex: in de eerste helft van de periode na de Tweede Wereldoorlog deelden werknemers in de winst van productiviteitsgroei. Sinds 1973 hebben ze dat nauwelijks of niet gedaan.

http://info.interactivist.net/node/13023

Tien jaar na Seattle, een strategie, liever twee, voor de beweging tegen oorlog en kapitalisme

In november 1999 begon in Seattle een morele opstand; na de verstoring van de WTO-top waren er wereldwijd miljoenen mensen die verklaarden dat kapitalistische globalisering sociale en ecologische verwoestingen aanricht. Twee jaar lang bracht de beweging een effectief proces van kritiek op neoliberaal beleid op gang, en gaf ze hoop op een radicale verandering.

Na de G8-top in Genua veranderde het mondiale discours en kwam oorlog centraal te staan. De beweging ging wel door met haar acties maar met steeds minder resultaat. De beweging wist zich niet te vertakken in het dagelijks leven van de wereldmaatschappij. Ook slaagde ze er niet in om een proces van zelforganisatie op gang te brengen in het segment van techno-wetenschappelijke arbeid.